See PRO editionSee PRO edition

Inowrocławski Klub Sportowy Karate

Heijne Camp 2017

Turniej Karate WKF

Obóz zimowy 2017

Mikołajki 2016

 

SHITO-RYU – KENWA MABUNI

         W 1930 r. instruktor z Okinawy – Kenwa Mabuni (1889-1952) – uczeń Anko Shisku i Kanryo Higaonna zaczął rozpowszechniać swój styl w Japonii. W 1934 r. rozpoczął systematyczne nauczanie w Osace. Shito-ryu– „szkoła czterech dróg” oparta jest na technikach pośrednich pomiędzy starym stylem z Okinawy, a Shotokanem. Mabuni zachował niektóre stare nazwy kata, jak np. pinian oraz rozwinął nieznane w shotokanseipaisaifakosokunkururunfa itd. Tak jak Funakoshi wychował kilku godnych następców, którzy twórczo kontynuowali jego nauki. Do najsławniejszych należeli: Ogasahara i Iwata, Sakagami – twórca Itosu-kai,Tani najbardziej znany – twórca Shukokai. Spośród jego trzech wybitnych uczniów Yoshina Nanbuopracował swój styl Sankukai, nastawiony wyłącznie na walkę sportową. Nanbu, który osiągnął duże sukcesy sportowe na zawodach w Europie – praktykuje wyłącznie tsuki, mae-geri i mikazuki-geri, doprowadzając je do perfekcji. Przy użyciu tych technik rozstrzygał na swoją korzyść większość zawodów. Shito-ryu i jego pochodne są szczególnie rozpowszechnione w zachodniej Japonii w okolicach Kioto.

 

GOJU-RYU – CHOJUN MIYAGI

         Twórca stylu, instruktor z Okinawy Chojun Miyagusuku (w Japonii Miyagi) (1887-1953) był uczniemKanryo Higaonny, który nauczał karate reprezentatywnego dla Naha-te. Styl jest popularny w zachodniej Japonii. Nazwa pochodzi od słów goken (silna pięść) i juken (miękka pięść). Często tłumaczy się ją inaczej – jako „pięć miękkich zasad”. Styl charakteryzują bloki wykonywane zazwyczaj w miejscu, w celu możliwie szybkiego przejścia do kontry. Bardzo często rezygnuje się z blokowania, gdy uważa się atak za rzeczywiście niegroźny. Wtedy przyjmuje się go odpowiadając mocniejszym. Rozstrzygnięcie kumite następuje przez wymianę ciosów, co wymaga dużej wytrzymałości i odporności na ból. Pozycje są wysokie, ruchy stosunkowo powolne, zwrotne, o małym zasięgu. Jedną ze specjalności tego stylu są techniki wzmocnione brzusznym oddechem – kokyu. Kata są wykonywane wolno, w napięciu, ruchy są oszczędne. Najważniejsze to: sanshin,tenshosanserusuparimpei itd. Nauki mistrza Miyagi rozpowszechniali dalej Gogen Yamaguchi założycielGoju-kai, autor zasady „trenuj tak, abyś mógł przyjąć każdy cios, atakuj tak, abyś nie musiał przyjąć następnego”.

 

WADO-RYU – HIRONORI OTSUKA

Twórcą rdzennego japońskiego stylu był Hironori Otsuka (1892-1982). Mając niespełna 6 lat zaczął trenować Ju-jitsu, którego naukę kontynuował później w czasie pobytu na Uniwersytecie Waseda w Tokio. Był uczniem samego Gichina Funakoshiego i po paru latach stał się jednym z jego wybitnych uczniów, a zarazem bliskim współpracownikiem. Wychodząc z założenia, że techniki karate angażują zbyt wiele siły, rozpoczął prace badawcze, poszukując związków karate z jujitsu, aikido, judo, kendo. Rezultaty tych porównań przekonały go o potrzebie nauczania innej koncepcji karate, opartej o tzw. „miękkie” bloki. W 1935 r. tworzy własny styl, który nazywa Wado-ryu – „droga pokoju” (lub „droga harmonii”). Styl Wado-ryu charakteryzują m.in. wysokie pozycje, stosowanie częstych uników, zejść z linii ataku, pchnięć, uderzeń z podcięciem. Kata o tradycyjnych nazwach pochodzą z Shuri-te. Otsuka zmienił niektóre ruchy i sposób przemieszczania się w kata pinian,naifanchikushankuseishan i chinto, dokonując kompozycji karate i jujitsu. Ruchy w kata są krótkie, eliminuje się zbędną siłę. Zaleca się obserwowanie jak praktykują starzy mistrzowie, ponieważ z racji wieku wykonują techniki racjonalnie, przy użyciu minimum koniecznej siły, co jest cechą wyróżniającą Wado-ryu. System nauczania technik jest mniej uciążliwy niż w shotokan i goju-ryu, co nie znaczy, że styl ten jest łatwiejszy. Najznakomitsi uczniowie Otsuki to: EriguchiSuzukiKonoMochizukiTakashimaYamashita,Toyama i Shiomitsu.

 

KYOKUSHINKAI – MASUTATSU OYAMA

         W 1938 r. przybył do Japonii Koreańczyk Young-I-Choi, przyjął obywatelstwo i przybrał nazwisko Masutatsu Oyama (1923-1994). Początkowo studiował judo, a następnie shotokan, w końcu goju-ryu pod okiem Gogena Yamaguchi. Chcąc w ciszy i samotności poświęcić się praktykowaniu karate, ponad rok przebywał w górach, doskonaląc swoje techniki. Po tym okresie udaje się do Stanów Zjednoczonych, gdzie dokonuje pokazów składających się głównie z testu tameshiwari – rozbijanie przedmiotów. Przed licznie zebraną publicznością pokonuje w walce byka o wadze 600 kg, uderzając go pięścią w głowę. Przynosi mu to dużą, aczkolwiek ograniczoną i nieco wątpliwą sławę. W 1957 roku Oyama zakłada własną szkołę o nazwie Kyokushinkai – „Prawda pochodząca ze Wschodu”. Naucza technik zbliżonych do goju-ryu, jednak w większym stopniu podkreśla rolę technik nożnych. Bloki i techniki ataku są nieznacznie zmodyfikowane w stosunku do tych, które poznał u Gogena Yamaguchi. Do praktykowania kata nie przywiązuje się takiej wagi i znaczenia, jak w opisanych poprzednio stylach. Główny nacisk położony jest natomiast na umiejętności walki, twardości, zdolności przyjmowania uderzenia i związaną z tym odporność na ból. W czasie zawodów dopuszczalny jest kontakt z wyłączeniem głowy i szyi. Głównym sprawdzianem siły i umiejętności są różnorodne testy tameshiwari – z których słynie Kyokushinkai – efektowne, ale z punktu widzenia medycyny, i na zdrowy rozsądek szkodliwe.

 

CHARAKTER WSPÓŁCZESNEGO KARATE

         Do drugiej wojny światowej sytuacja w japońskim karate była dość jasna. Ton całemu ruchowi nadawał Gichin Funakoshi, którego autorytet ważył na wszystkim, co dotyczyło karate. Założyciele stylów karate i zarazem główni instruktorzy żywili dla siebie przyjaźń i wzajemny szacunek. Po wojnie jedność została całkowicie rozbita. Z każdym rokiem mnoży się liczba stylów, szkół, samodzielnych klubów i sekcji. Częściowo płaszczyzną porozumienia stało się Japońskie Stowarzyszenie Karate (Japan Karate-do Association – JKA), założone w 1948 r. Na jego czele stanął Gichin Funakoshi. Kilku innych mistrzów poszło jego śladem, zakładając własne, konkurencyjne organizacje. Złożoność organizacyjna narastała w takim tempie, że trudno było mówić o uzdrowieniu sytuacji. W 1957 r. umiera Gichin Funakoshi, a wraz z nim zgoda między jego uczniami. Dopóki żył, nikt nie ośmielił się zorganizować zawodów sportowych, ponieważ wiedziano, że był temu przeciwny. Kilka miesięcy po jego śmierci JKA urządziło I Mistrzostwa Japonii, które wygrał Hirokazu Kanazawa. W ten sposób rozpoczęto sportową rywalizację w tej dziedzinie. W 1964 r. powstaje Ogólnojapońska Federacja Karate-do (Federation of All Japan Karate-do Organisations – FAJKO), skupiającej około 100 różnych organizacji, z wyjątkiem związku Masutatsu Oyama, który nie zgłosił swojego akcesu. Prezydentem został Nabumoto Ohama. W Europie karate uprawiano od 1948 r., od momentu w którym Francuz Henri D. Plee przywiózł ze sobą z Japonii kilku znanych mistrzów karate z MochizukiOshimedą i Murakomi na czele. Mistrzowie ci reprezentowali shotokan. Kilka lat później do Europy trafia shito-ryu za przyczyną Ogasaharu i wado-ryu propagowane przez Suzuki i Takashimę. W 1955 r. otwarto w Paryżu pierwszy klub karate, w 1959 r. powołano Francuski Związek Karate. Istotnego znaczenia nabiera dopiero powstanie w Paryżu w 1965 r. Europejskiej Unii Karate (European Karate Union – EKU) z Jacques Delcourtem jako przewodniczącym. W 1970 r. powstaje w Japonii Światowa Unia Organizacji Karate (World Union of Karate-do Organisation –WUKO). Prezydentem został Eyochi Sasakawa. We wrześniu 1974 r. wiceprezydent WUKO, Amerykanin A. R. Allen po porozumieniu się z Hidateką Nishiyamą – czołową postacią stylu Shotokan w USA – organizuje w Nowym Yorku nadzwyczajny kongres stylu shotokan, na którym powołano do życia Międzynarodową Amatorską Federację Karate-do (International Amateur Karate-do Federation – IAKF). W 1975 r. powstaje w Europie odpowiednik IAKF, Europejska Amatorska Federacja Karate-do (European Amateur Karate-do Federation –EAKF). Oprócz tych kilku głównych organizacji powstało kilka mniejszych o ograniczonym zasięgu. I tak we wrześniu 1977 r. Hirokazu Kanazawa zakłada w Japonii Shotokan Karate-do International (SKI). Dwa lata później powstaje w Europie filia – Shotokan Karate-do International European Federation – (SKIEF), utworzony przez Shiro Asano. Rozbicie organizacyjne i związany z tym brak kontroli spowodowało prawdziwą inflację karate m.in. w dziedzinie nadawania stopni mistrzowskich. Podczas, gdy w przededniu II wojny światowej najwyższym był 4 dan (G. Funakoshi nigdy nie przyznawał stopnia wyższego niż 5 dan), to po jej zakończeniu, a zwłaszcza po śmierci Funakoshiego, rozciągnięto skalę do ośmiu, a potem do dziesięciu stopni. Stopnie powyżej 6 dan nadawane są za szczególne zasługi, prace popularyzatorskie, wybitne osiągnięcia pedagogiczne itp. Charakter współczesnego karate określają jego tendencje rozwojowe. Dominuje dążenie do uczynienia z karate wyłącznie sportu i włączenie tej dyscypliny w poczet sportów olimpijskich. Z jednej strony prowadzi to do rozpowszechnienia i popularyzacji karate, z drugiej do zagubienia wartości, które propagował Gichin Funakoshi i kilku innych mistrzów. Wartości te były podstawą określenia karate jako sztuki walki. Przykładem takiego pojmowania karate jest Shigeru Egami – twórca Shotokai, który sens uprawiania ćwiczeń i wykonywania skomplikowanych technik upatruje w rozwoju życia wewnętrznego i utrzymaniu zdrowia. Tezy te zawarł w wydanej przez siebie i godnej polecenia książce pt.: „Heart of Karate”.

 

ROZWÓJ KARATE W POLSCE

 

         Kiedy w kilku krajach Europy pierwsza fala zainteresowania i fascynacji wschodnimi sztukami walki zaczęła opadać, karate dotarło do Polski. Niezorganizowane początkowo i nieliczne grupki trenowały w oparciu o wycinki z obcych gazet, bądź kupione za niemałe pieniądze wydawane na Zachodzie książki. Taka sytuacja trwała kilka lat, a powodem tego był brak instruktorów, choćby z podstawowymi umiejętnościami. Wyraźne zmiany nastąpiły na początku lat siedemdziesiątych, kiedy to entuzjazm i upór kilku ludzi dał pewne efekty w postaci powstałych sekcji przyczepionych do istniejących organizacji, jak AZS, TKKF itp. W Warszawie od 1972 r. przy AZS Szkoły Głównej Planowania i Statystyki działa samodzielna sekcja karate stylu shotokan. W Poznaniu Przemysław Ilukowicz po kilkudniowych treningach pod kierunkiem Hideo Ochi i Yasuyuki Fuinagi zakłada jesienią 1972 r. przy AZS Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza sekcję Karate Shotokan. W Szczecinie w tym samym czasie, instruktor judo Kazimierz Krukowski zaczyna prowadzić treningi również oparte na stylu shotokan. Szczególne miejsce w historii szczecińskiego i polskiego Karate zajmuje Wacław Antoniak (były Prezes Polskiego Związku Karate), założyciel sekcji AZS-WSM w Szczecinie. W Łodzi Włodzimierz Kwieciński z kilkunastoosobową grupą kolegów ćwiczy od 1972 r. do 1974 r. pod okiem studiującego w Wyższej Szkole Filmowej Ch. Shimody styl shotokan, co owocuje założeniem kolejnych sekcji. W 1972 r. w Krakowie Andrzej Drewniak (aktualnie Wiceprezes Polskiego Związku Karate), zaczyna uprawiać karate według szkoły kyokushinkai i zakłada wkrótce własną sekcję. Na późniejszym szybkim rozwoju karate w Polsce zaważyły głównie kontakty nawiązane z kilkoma uznanymi autorytetami z Europy, a także odwiedziny kilku japońskich mistrzów karate. Należy tu odnotować Europejczyków: J. Zverine’aW. HartingeraI. JorgęU. Widerra,M. Aerdena oraz Japończyków, H. OchiK. AbeH. OsakeM. Miure reprezentujących styl shotokan. Styl kyokushinkai wspomagał swym autorytetem, wiedzą i umiejętnościami L. Hollander. Od 1978 r. organizowane były nieoficjalne stylowe Mistrzostwa Polski m.in. w Gdańsku, Łodzi i Krakowie. W maju 1975 r. pod naciskiem przedstawicieli głównych ośrodków karate, powstała przy ZG TKKF Centralna Komisja Karate – pion Shotokan i Kyokushinkai. Przewodniczącym został Janusz Świerczyński. Jednak rozwijająca się w szybkim tempie nowa dyscyplina wymagała własnych ram organizacyjnych. Odpowiedzią na to zapotrzebowanie było powołanie 22 stycznia 1980 roku Polskiego Związku Karate z siedzibą w Warszawie, skupiającego większość zarejestrowanych klubów. Prezesem wybrano wówczas wspomnianego już J. Świerczyńskiego, który odegrał doniosłą rolę w jednoczeniu karate w Polsce. Ponieważ ilość spraw i problemów szybko przerosła możliwości Związku, powstały – począwszy od 1983 r. – Komisje Stylowe Shotokan i Kyokushinkai.

Nasi sponsorzy!

                       

JSN Ares template designed by JoomlaShine.com